Έψαξα, πάλεψα,
τίποτε,
κουράστηκα.

Χαμένος και χαμένος
έγειρα πάνω στη κρύα πέτρα,
μεσ’το κελί του ονόματός μου
και είπα, φτάνει πια.

Γεμίσανε οι τοίχοι κατορθώματα
γίνανε βρόγχος άτιμος,
μια αλυσίδα στο λαιμό μου,
και είπα: πάλι αστόχησα
παρά που πόσους νίκησα.

Σφράγισα μάτια
και με λυτές πια τις γροθιές
έσφιξα πάνω μου γλυκά και φίλησα
ολόλευκη, παρθένα απελπισία.

Και είπα ναι, τελείωσε
και αν όχι, να, τελειώνει.

Τότε φτερούγισες μεσ’ το σκοτάδι
με κοίταξες από ψηλά,
μ΄ένα χαμόγελο χαμήλωσες
και πάτησες μεσ’ τη ψυχή μου.

-Ποια είσ’ εσύ;

-Φτάνει, είπες, πια, αλίμενε αλήτη,
φτάνει ως εδώ το κίβδηλο κι’ η λύπη.
τ΄όφελος κι η οφειλή το ξέρεις πια
πλεκτά χάσκουν μπροστά σου,
παντοτινά.

-Και πως σε λένε σένα γλύκα μου;
-μένα με λένε Σωτηρία.
-και τι πουλάς;
-Ελευθερία.
-κι από τι;
-πάρε μαζί σου αλφαβητάρι, ένα κερί
κι’ αγκάλιασε με τώρα τρυφερά
και θα σου δείξω.

-κι αν είσαι πάλι εσύ το ίδιο με τις άλλες,
τις εικόνες τις χρυσές και τις μεγάλες;

-όχι, εγώ θα σ’αγαπώ.
-αγάπη; και τι παναπεί; ιδρώνω.
-πάμε θα σου το πω στο δρόμο.

-και τι το θέλεις το κερί;
-μη και μας κάψει το σκοτάδι.

-και ποιό το τίμημα;
-Εσύ ολάκερος.
-τι να με κάνεις,
στο πνεύμα είμαι άκληρος.

-Νομίζεις.

Τότε μ’ ανέβασες
σε θρόνο με χρυσά φτερά και
φύγαμε αγκαλιασμένοι
μέσα σε κόσμο λαμπερό
με το κερί αναμμένο.

Και αμέσως άρχισα να βλέπω.

-Τι βλέπεις;

-Βλέπω φωλιές αγαπημένων
που μοσχοβολούν πολύτιμη λατρεία,
βλέπω την πίστη διάκοσμο,
Γόρδιες ψυχές σε τρυφερή πορεία,
και πως τους λέν’ αυτούς;

-Αγάπη.

-Θέλεις να μείνεις εδώ;
-Ναι θέλω, μα προχώρα ακόμη λίγο παρακάτω.

-Τι βλέπεις;

-Βλέπω ζεστές χειραψίες κι αγκαλιάσματα,
ο ένας στον άλλο αίμα δίνει,
όλοι μαζί σε δύσκολα περάσματα
στα πρόσωπά τους η γαλήνη,
πώς τους λέν’ αυτούς;

-Φιλία.

-Θέλεις εδώ να κατέβεις;
-Ναι θέλω, μα προχώρα και πιο πέρα.

-Τι βλέπεις;

-Βλέπω πολλούς να τρών΄από το ίδιο πιάτο,
τραγούδια λέν κοινά, όμορφη μελωδία,
δάκρυ δεν προλαβαίνει χάμω να κυλήσει
γιατί στεγνώνει σ’ άλλου το μάγουλο σαν ευλογία,
και πώς τους λένε τούτους πάλι;

-Ελεημοσύνη.

-Θέλεις εδώ να κατέβεις;
-Ναι θέλω, μα πάμε και πιο πέρα.

-Τι βλέπεις;

-Τι βλέπω, ώ τι βλέπω Θέ μου εδώ πέρα,
ο ένας κλαίει κι ο άλλος του γελάει,
ο ένας πονεί κι άλλος του τραγουδάει,
ο ένας γονατίζει κι ο άλλος τον βοηθά να σηκωθεί,
άλλος που ταπεινώνεται κι άλλος που τον ορθώνει,
άλλος που ντρέπεται κι άλλος απ΄την ντροπή τον σώνει,
άνθη γεμάτ’ ολόγυρα και τι ακριβή ευωδία,
ώ τι υπέροχη μεριά, μοιάζει με Εκκλησία!
και πώς τους λές αυτούς τους τυχερούς;

-Συγχώρηση,
είπες και δεν πρόλαβα να πώ
πως θέλω εδώ να μείνω.

Έσβησε ξάφνου το κερί,
μια εξαΰλωση μέσ’ το σκοτάδι,
χάθηκες, χάθηκα, τυφλώθηκα
και μέσα σε τάφο βρέθηκα.

και μόνο απ’ έξω σ΄άκουγ’ αρμονικά, σκληρά, μιά μιά
να μπήγεις φοβερή τη πρόκα στο καπάκι
και να με θάβεις τραγουδώντας άσπλαχνα
μέσα στης γης τα μαύρα βάθη,
μπήγωντας κι επιγραφή με τ΄ όνομά σου,
τ΄αληθινό αυτή την φορά, τ΄όνομα της γενιάς σου.

Συγκλονίστηκα.
πέθανα λοιπόν;
έτσι; άδοξα; για στοχάσου.

Ναι προδότρα ιδέα, μ΄έφαγες,
μα πάλι έμεινε κάτι.
Τ’ όνομά σου.

Βοήθα του τάφου η αδυναμία
βόηθα και συ η νεκρική ησυχία
βοηθάτε με φύλλα πεσμένα μαραμένα,
βοηθάτε με σκουλήκια πεινασμένα.

Έσφιξα πάλι τις γροθιές,
πήρα δυνάμεις, νάξερα από πού,
τίναξα χέρια πόδια και ψυχή και τα εμπόδια
κι είδα πριν να τελειώσω και χαθώ στην κόλαση
την μαύρη την επιγραφή με τ’ όνομά σου:

-Ανταπόδοση.

A wounded spear we are, yes sir.
A recollection of unborn fetishes through the looking glass of rage.
Rage for all we have lost, all we never had.
Rage for every paycheck that kills us.
For every savior that tricked us, for every fiend that loved us. For every word that defined us.
Rage for the longing, rage for the lusting, a collage of rage.
And we are not amused anymore..

The anonymous undead we are, yes sir.
A reanimation of dreams minced through the vise of your wallet.
A cardboard circus of compatibility. A jagged line.
Jagged by our rhythmic cries of boredom.
By our paper masks and wooden frowns.
Jagged by our malice, jagged by our greed, jagged by our dementia.
And this time you have crossed the line..

A carnival of lust we are, yes sir.
A rusty mahogany stain in your collective backsides.
A symphony of anguish, a song queued for too long. A rhapsody of absurdness.
A deranged battle-cry. A blue butterfly.
Blue from our sins and golden cages. Blue from our salty tears.
Blue from all we craved and all we vanquished. Blue from suffocation.
And we are not colorblind you know..

A puzzle of checkered flags we are, yes sir.
A black and white abomination, staunching your digestion.
A legion of deck cards waiting to be played.
Waiting for the last roll, for YOUR end credits.
Waiting for the agony of consumption, waiting for the adrenaline.
Waiting to live again, to love without limits.
And we have waited for ages..

You nursed us, you watered us, you broke us.
For every sequence there is a consequence.
You abused us, you amused us, you raped us.
What goes around comes around.
You made us, you loved us, you killed us.
Causality is a bitch, ain’t it?
You whore us, you wore us, you tore us.
And now you bore us.

So take heed, we are coming for you.
We played along TOO fucking long,
This game is over.
Run

Σ’αυτή την ζωή που κόψατε και ράψατε με το δέρμα και τ’άντερά μας,
σ’αυτό το παιχνίδι που είστε κολλημένοι, αντώνυμοι και επώνυμοι,
ίσως και να κερδίσατε.

Ίσως και να μας παίξατε, να μας κλέψατε και να μας τρέξατε.
Αλλά όχι για πολύ ακόμα.

Όχι για πολύ. Το αίμα νερό δεν γίνεται, και τα παιδιά σας θα σας φάνε.
Θα σας αλέσουν με λαχτάρα, σχεδόν με ηδονή.
Θα πέσετε και θα πονέσετε.

Και θα παρακαλέσετε. Από κανάλια και φυλλάδες, με σάλια κι’ αναφιλητά.
Αλλά τα παιδιά σας δεν θα σας ακούσουν.

Τ’ αυτιά τους είναι κομμένα, το ξεχάσατε;
Τα μάτια τους είναι βγαλμένα, το ξεχάσατε;

…τα χέρια τους που’ ταν δεμένα, το θυμάστε;

Σ’αυτή την γαμημένη συγχορδία, το ακόρντο θα’ ναι οι κραυγές σας.
Το υποσχόμαστε.

Για όλα τα δάκρυα και όλα τα αγκάθια.
Για τις κατάρες που ξεραίνονται στην άμμο.
Για όλα τα “σκάσε και κολύμπα”.
Για τους τάφους που σκάψαμε.
Για τα παιδιά και τα πουλιά.

Θα σας μακελέψουμε. Εμείς, τα μπάσταρδά σας.

Ας προσέχατε. Όνειρα γλυκά.

Devotion in demotion
Yet, I seek you.

I seek you in the land of lullabies
I seek you in a strand of alibis
I seek you.

Bisected in a fork of fame and shame
in dreams I forged this dream to maim
I seek you.
Elated by the screams of circumstance
and sated by the gleams of desistance
I seek you.

A nation of conation
Yet, I seek you.

I seek you in an ocean of despite
I seek you in all the whys gone trite
I seek you.

I seek you.

Gaudeamus igitur

Juvenes dum sumus.

Post jucundam juventutem

Post molestam senectutem

Nos habebit humus.

Ubi sunt qui ante nos

In mundo fuere?

Vadite ad superos

Transite in inferos

Hos si vis videre.

Vita nostra brevis est

Brevi finietur.

Venit mors velociter

Rapit nos atrociter

Nemini parcetur.

Vivat academia!

Vivant professores!

Vivat membrum quodlibet

Vivant membra quaelibet

Semper sint in flore.

Vivant omnes virgines

Faciles, formosae.

Vivant et mulieres

Tenerae amabiles

Bonae laboriosae.

Vivat et respublica

et qui illam regit.

Vivat nostra civitas,

Maecenatum caritas

Quae nos hic protegit.

Pereat tristitia,

Pereant osores.

Pereat diabolus,

Quivis antiburschius

Atque irrisores.

αλλά διψάς. και φοβάσαι μην σου χυθεί. και πίνεις.

στο διάολο. άρπαξε το ποτήρι, ξεκούνα το ψηλά και άδειασέ το στην φάτσα σου. δροσίσου για πρώτη φορά στην ζωή σου, νιώσε το γυαλί υγρό κάτω από τον αντίχειρα. κοίτα τις σταγόνες να ψάχνουν για διαδρομή από το μέτωπο στα πόδια, να στήνουν σκυταλοδρομίες και εμπόδια καθώς κυλάνε πάνω σου. άκου τον αέρα που δεν πρόσεχες πιο πριν να βαράει τα αυτιά σου μουσκεμένα. το δάκρυ σου να βρίσκει συντροφιά στο μάγουλο από ψιχάλες που δεν όρισες.

κλείσε τα μάτια. σήκωσε το δεξί σου μανίκι μέχρι τον αγκώνα και φαντάσου τις τρίχες του χεριού σου να ορθώνονται ξεσκεπασμένες από τον τάφο τους. έτοιμες, σίγουρες και τσαντισμένες. βάλε τον δεξί σου αγκώνα στο αριστερό σου μάτι. μέτρα τον σφυγμό σου με το μάτι σου, κάθε τσίνορο και καμπανιά. μέτρα και ετοιμάσου. ετοιμάσου.

τράβα το χέρι σαν γυαλόχαρτο σε τσόχα από τα δεξιά προς τα αριστερά. νιώσε την τριβή, την ζέστη και την δύναμη. μην σταματήσεις, τράβα το μέχρι ο δείκτης σου να αγκαλιάσει το δεξί σου μάτι. μέχρι να περάσει και να το στεγνώσει από το νερό, τα δάκρυα και τα ειωθότα. μέχρι να φύγει και να πέσει σαν πυροβολισμός χαμηλά στο πλάι σου, ένας πληρωμένος δολοφόνος οπλισμένος με σένα.

άνοιξε τα μάτια σου. τώρα ξέρεις. δεν είναι η βαρεμάρα, η δυστυχία και το τίποτα  αυτά που θέλουν να πουλήσουν. εσύ είσαι μαλάκα. εσύ ήσουν από την αρχή, εσύ είσαι σε αυτό το κωλοδευτερόλεπτο που κοιτάς μπροστά με κόκκινα μάτια βρεγμένος, εσύ θα είσαι πάντα.

ξύπνα. και γάμησέ τους.

δεν αγαπάτε αληθινά ρε, δεν ξέρετε τι λέτε. πονάτε αλλά δεν καταλαβαίνετε. αναμασάτε τις μαλακίες που σκέφτεστε χωρίς να νοιώθετε. σταθείτε γαμώτο, ένα λεπτό μόνο. σούζα και σκασμός. σκασμός! και τώρα τσίλιες.

ακούτε; ακούτε το κρόταλο να σέρνεται στην άσφαλτο για να ξυπνήσει; τον καλό τον λόγο να λέγεται για να ξεφαρμακώσει; τα δάκρυα να πέφτουν για να πλύνουν; τα φιλιά για να γλυκάνουν; το χτύπημα στην πλάτη δις; το χαμόγελο στο καταμεσήμερο; την αγκαλιά να κλείνει, βρόχος στην μέση; το γέλιο γαργάρα στα βάσανα; το καρπούζι να σκίζεται με αναφιλητά;

βλέπετε ρε την άχνη ζάχαρη στο στόμα; τα βερύκοκα μέσα στην ποδιά; το αεράκι να βαράει τις λεύκες; τον ήλιο να γκρεμίζεται πάνω στο πατζούρι; ασβεστωμένες στέγες να τυφλώνουν τους περαστικούς; το κεφάλι κάτω από την πηγή; τα μανίκια σηκωμένα να τραντάζονται στο παράθυρο; το θάμπωμα του τζαμιού στο φίλημα; το χιόνι να τσιμπάει το πουλόβερ; την ανάσα να ζεσταίνει τα χέρια; τα κρυφοβλέμματα στην γκόμενα απέναντι; την πένα να χτυπιέται στις χορδές; το κότσι να πέφτει πλάγια στο τραπέζι;

μαλάκες ποτέ δεν ζήσατε. δεν ξέρετε αγάπη. μπαρμπούτσαλα ξέρετε. κινείστε σαν αυτόματα, ρουθουνίζετε στο σκοτάδι, ξεθάβετε και ξαναθάβετε το ίδιο γαμημένο κόκκαλο. ξανά και ξανά και ξανά. κάθε φορά το θάβετε, κάθε φορά το βρίσκετε, κάθε φορά ξαφνιάζεστε, κάθε φορά ξεχνάτε.

τα κόκαλα ρε ζώα δεν είναι τοτέμ για μίζερους. είναι τα μπόλια της ζωής. σκάστε επιτέλους, ταπεινωθείτε και φυτρώστε.

φυτρώστε μπας και γλυτώσετε.

Κατάλαβέ το ρε, πακέτο είμαστε. Κώλος και βρακί, κουκούτσι και ροδάκινο, πουτάνα και πλύσεις κόλπου. Γελάω και γουστάρω να βλέπω τις φλέβες να σου πετάν στον κρόταφο. Μιλάω και βγάζεις τον σκασμό. Φωνάζω και τρέμεις, τρέμω και σείεσαι, σείομαι και τρίζεις σαν δεκαράκι στο ντέφι.

Θα χορέψεις μαλάκα. πάει και τελείωσε. Και θα πεις και ένα τραγούδι.

Μάγκας είναι αυτός που βρίσκει την πάρτη του ρε, όχι αυτός που θέλει να την χάσει. Το λες το ποίημα ανάποδα, και ξεχνάς και στίχους. Και θέλεις και ήλιο τρομάρα σου. Πάρτε έναν χαμένο ρε, που ψάχνει με φακό την μέρα. Πάρτε ένα μπόμπιρα ρε, που τρώει όταν διψάει και χέζει όταν κατουριέται. Πάρτε ένα μοσχάρι ρε, που το αφήνουν λυτό και αντί να τα γαμήσει όλα κάθεται και περιμένει τον βοσκό να το σφάξει. Πάρτε ένα τούβλο ρε, που το χτίζουνε και ζητάει σεισμούς. Πάρτε έναν κόπανο ρε, που τον βαράνε οι βελέντζες.

Και μετά σου φταίω εγώ. Και μετά ξύπνησες. Και μετά κοιμήσου. Και μετά πόνεσες. Και μετά κοιμήσου. Και μετά φώναξες. Και μετά κοιμήσου. Και μετά κραύγασες.  Και μετά κοιμήσου. Και μετά γέλασες.  Και μετά κοιμήσου. Και μετά έκλαψες. Και μετά κοιμήσου. Και μετά έπεσες. Και μετά κοιμήσου. Και μετά χτύπησες. Και μετά κοιμήσου. Και μετά ψόφησες. Και μετά κοιμήσου. Και μετά σάπισες. Και μετά κοιμήσου.Και μετά χάθηκες. Και μετά κοιμήσου. Και μετά ξεχάστηκες.

Και μετά, ΑΝ γουστάρω, κοιμάμαι και εγώ. Σκάσε και κολύμπα τώρα.

πόσες εργατοώρες θα κάψω για να σκέφτομαι αυτά που μου κόβεις;  πόσα Χ πρέπει να βάλω για να ξεκουμπιστείς ρε; τι θέλεις επιτέλους από μένα; δεν μου έχει μείνει τίποτα ρε πια. φαταούλα. σκασμένε.

θα σε σκοτώσω ρε μουνί, δεν θα μου την γλυτώσεις. θα πάρω ένα κοντάρι και θα σου το μπήξω στο λαρύγγι. συντριβάνι θα βγαίνει το αίμα σου και θα κυλάει στις πλάτες και το στομάχι σου σαν φρέσκο σκατό. θα σε λιανίσω σε μικρά μικρά κομματάκια, και μετά θα σε φάω. ναι ρε, θα σε φάω θα σε καταπιώ και θα σε χέσω μετά. θα το κάνω.

τι γελάς ρε; δεκαπέντε χρόνια σε σκοτώνω και γελάς; αντέχεις ακόμα; δεν σιχάθηκες; δεν θέλεις να ξεκουραστείς λίγο; να με αφήσεις και μένα να δω λίγο ήλιο ρε. έστω μια γαμημένη ακτίδα. μια, όχι δεύτερη, μια. δεν θέλω άλλη. δεν χρειάζομαι άλλη. γελάς; γέλα ρε πούστη, γέλα. αλλά δεν θέλω άλλη. μια μου φτάνει ρε, μου φτάνει για τρεις ζωές και βάλε.

άφησέ με. έστω για λίγο. να πληρώσω κάτι λογαριασμούς από παλιά. να χαρώ ένα κωλοφεγγάρι. έναν αύγουστο ρε, μια στάλα από μπουρίνι, ένα ναργιλέ στο υπόγειο, δύο τσιγάρα στα γρήγορα. μια μυρωδιά από κεράσια, λίγο τσίπουρο στο αίμα, μια καλημέρα αληθινή, ένα χάδι. ένα μόνο. ένα. και μετά κανένα στο υπόσχομαι.

ψόφα ρε πούστη επιτέλους. μου τελειώνουν τα πεδία μάχης και εσύ ακόμα στέκεσαι. σε βαράω και γκελάρεις σαν τόπι, σε φτύνω και δροσίζεσαι, σε πατάω και ορθώνεσαι, σε καμακώνω και κολυμπάς ακόμα. σε σφάζω και γυρνάς μάγουλο. άντε γαμήσου ρε φίλε, την ηρεμία μου θέλω. μια ζωή, έστω τιποτένια μέτρια μικρή και ματωμένη. αλλά χωρίς εσένα. το παρελθόν μου καταπίνει το παρόν μου για να φτύσει το μέλλον μου. δεν χρειάζομαι και νταβάδες στην εξίσωση. μπουρδέλο τα κάνω και μόνος μου.

άντε γαμήσου.

έχει χρώμα, γεύση και οσμή δικιά του σου λέω!. σουβλάκια και σαλέπι, ιδρώτας, σκουριά, κολόνια λεμόνι και κάστανα στην χόβολη.  κορναρίσματα και σιγανές ανάσες στο κινητό, μπιπ και πλατς και αει γαμήσουμ’έβρεξες!. ροζ μούτζες, πράσινοι κάδοι και κόκκινοι πυροσβεστήρες, πορτοκαλί τρόλευ, ξασπρισμένα μάρμαρα και μπλε σοτυς σακάκια. σφαλιάρες και μαρσαρίσματα, ματς και μουτς και ντριν και εμπρός; και πίσωπούστησ’έφαγα!. έχει και κλαψ!, έχει και πριτς, έχει και πουφ και παφ και γκντουπ! και ιου-ιου. πολύ ιου-ιου, το κέρατό μου μέσα.

ιου-ιου-ιου-ιου, πάντα μετά το πιου-πιου. ποτέ πριν, είναι βασικό αυτό να το θυμάσαι!

or not.