Παραδεδομένο βίτσιο ή ανάλατη πληγή, αυτός ο πλανήτης μερικές φορές φαντάζει πολύ γλυκός για φάγωμα. Αλλά όταν η γλύκα της εξάρτησης μετράει την εξάρτηση της γλύκας, τότε καλύτερα να μιλάμε παρά να μασάμε.

Spread the word PLZ….

www.saveafricaschildren.com

www.savethechildren.net

www.Iabolish.com

Ok…επιστρέφει ο καβαλάρης (τρομάρα του αλλά τέσπα) στο blogοχωριό για μία βαρύγδουπη δήλωση…Όπως όλοι οι άνθρωποι σε αυτόν τον λάβρο ντουνιά, έτσι και εγώ γεννήθηκα με 2 νεφρά. Δεν τα έχω δει ποτέ μου πιστέψτε με, αλλά μου έχουν πεί πως υπάρχουν. Καθώς ως τώρα δεν έχω αντιμετωπίσει τίποτα “περίεργες” καταστάσεις, υποθέτω πως λειτουργούν μια χαρά.

Από μικρός χόρευα. Και χόρευα καλά. Σε όλες τις γιορτές και τα πανηγύρια, ο Γιωργάκης (call me υποφαινόμενος) σεληνιαζόταν και χοροπήδαγε με χάρη και τσαχπινιά από τραπέζι σε τραπέζι. Και το έκανε καλά ρε παιδιά, really. Ακόμα και σήμερα που είμαι 120+ kg και ομοιάζω με σακί λιπάσματος (εισαγωγής) την ρίχνω την στρόφα μου…

ΑΝ ΔΩΣΩ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΘΕΟΥΛΗ ΕΝΑ ΝΕΦΡΟ,
ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΓΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΟΤΙ Ο ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΑΠΑΡΑΣ?…

Πιστέψτε με ρε παιδιά, θα το κάνω καλύτερα.

Όπως τα περισσότερα πράγματα σε αυτή την @#%$% ζωή, έτσι και η κρίση μας δεν μας ανήκει τόσο όσο μάταια νομίζουμε. Εξαρτάται από ένα σκασμό διαφορετικούς παράγοντες, τους οποίους άλλοτε σταθμίζουμε σωστά και άλλοτε…εχμ…τα κάνουμε ολίγον κώλος…Είτε είναι καπρίτσιο της στιγμής, είτε αποκύημα της πιο ενδελεχούς και εξισταμένης ανάλυσης, πολλές φορές βρίσκουμε τον εαυτό μας να αλλάζει άποψη πιο γρήγορα και από cheetah με ευκοίλια. Κάτι τέτοιο έπαθε και ο γράφων λοιπόν, αυτή την φορά με έναν anime τίτλο. Μεγαλή μπουκιά φάε καμάρι’μ, αλλά…αν σε πιάσει κόψιμο μετά καλά να πάθεις…

Ο λόγος το λεπόν ονομάζεται GONZO. Οι φίλοι/ες/τραβέλια που έβλεπαν το υπερτεράστιο muppet show, μπορούν να θυμόνται μειδιαζόμενοι πως αυτό το όνομα άνηκε σε έναν από τους πιό τραγελαφικούς του χαρακτήρες. Εκτός από τον συμπαθή μπλέ όλεθρο όμως, το όνομα αυτό ανήκει και σε ένα από τα πιο σιχτιρισμένα animation studio της φίλης Ιαπωνίας, το περιώνυμο studio GONZO. Το όνομα προέρχεται από την Ιταλική γλώσσα, και σημαίνει…εχμ…αλητάμπουρας…Η ιστορία λέει πως ο ιδρυτής του studio Shouji Murahama επέλεξε αυτή την ονομασία για την εταιρία του οραματιζόμενος μια παρέα από “τραμπούκους/πειρατές” που θα κούρσευαν την εγχώρια αγορά anime με τις καφρίλες τους. (Ναι, και μετά ξυπνήσανε, τα αμνοερίφια). Τέλος πάντων ασχέτως ονομασίας το παρόν studio μας έχει προσφέρει απο το 1992 μέχρι σήμερα πολλές δουλειές του, και αποτελεί με διαφορά ένα από τα πιο πολυσυζητημένα λόγω της πάγιας πρακτικής του να αλλάζει τα φώτα σε όλα τα anime που έπιασε. Για να γιορτάσουν τα δέκατά τους γενέθλια, αποφάσισαν να αλλάξουν τα φώτα σε άλλο ένα…με την διαφορά πως αυτή την φορά το δημιούργησαν απο κενό χαρτί οι ίδιοι…πάμε να δούμε το λεπόν τι πουλιά πιάσανε οι βουτηχτάδες….

On the world of Prester, the nations of Anatore and Dusis are deep in a war that is controlled by a secret organization known as the Guild. However, Claus Valca and Lavie Head want no part of it and instead are the pilot and navigator of a messenger vanship. Flying across a sea of wind and clouds, they deliver messages to anyone and anywhere. After a near-death collision with a crippled vanship during a local race, both are asked to deliver a young girl named Alvis to the infamous battleship Sylvana. Followed by a star-shaped craft bent on killing them, these three lives are about to forever alter the face of Prester.

Δλδ ζήσε Sci-Fi Μάη μου, να φάς τα άκυρα της ζωής σου. Όταν το πρωτομπάνισα το anime, ένα κρύο βραδύ του 2004 στο animesuki, αμέσως μου κίνησε το ενδιαφέρον η υπόθεση…Είμαι που είμαι πρεζόνι για E.Φ. (εξακριβωμένο μέχρι τελείας), είχα κιόλας τότε μόλις ολοκληρώσει τa Crest/Banner of the stars (όποιος δεν έχει δει, απλά τρέχει να τα πιάσει), μου άρεσε του παιδιού. Με συνοπτικές διαδικασίες, άρπαξα το release των AnimeKraze -το μόνο της προκοπής που έπαιζε τότες- και ετοιμάστηκα για Space Opera μέχρις εσχάτων…
Πάμε για review λοιπόν αφού σας έσκασα…(προβλεπόμενο από ημίχρονο)..

Το last exile αποτελεί έναν από τους λίγους τίτλους anime που φτιάχτηκαν χωρίς να βασίζονται ή να μεταφέρουν στοιχεία από άλλες δημιουργίες (ο κανόνας είναι από βιβλία ή manga). Αντιπροσωπεύει τα καλύτερα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το studio GONZO που το δημιούργησε, και στην ουσία αναπύχθηκε ως δώρο του αυτού studio προς τους θεατές/fans του, για την επέτειο των 10ων γενεθλίων του. Πάνω σε ένα space opera σκηνικό, επιστρατεύτηκε η αφρόκρεμα του studio, και έχοντας ένα τσουβάλι λεφτά στα χέρια της (μιλάμε για 8πλάσιο budget από αυτό που είθισται να χρησιμοποιείται για 26άρα σειρά), της δόθηκε η εντολή να φτιάξουν κάτι μοναδικό, δημιουργώντας τα πάντα από λευκό χαρτι. Το αποτέλεσμα ήταν ένα από τα πιο χορταστικά οπτικά ταξίδια στον χώρο της ΕΦ, και ταυτόχρονα ένα από τα λίγα anime του GONZO που καταφέρνουν να μην κάνουν τον θεατή να προπονεί τα “γαλλικά” του κατά τους τίτλους τέλους. Τελικά το πείραμα πέτυχε, αλλά οι στρεβλώσεις που παραδοσιακά συνοδεύουν τις δουλειές του studio δυστυχώς είναι ακόμα εδώ, αν και σε μερική νάρκωση…
Ας ξεκινήσουμε με τα καλά νεά…(κοινώς, ας το πάμε λάου λάου το έγκλημα)…

LIFT OFF…

Animation ~ Artwork ~ Character Design. Ο βετεράνος Koichi Chigira για να φέρει εις πέρας το έργο αποφάσισε να ζητήσει την συνδρομή ενός από τους πιο αγαπημένους designer artists της Ιαπωνίας, του μικρού θεούλη (και κολλητό του άλλου θεούλη ABe) Range Murata. Γνωστός κυρίως για την δουλεία του στο ROBOT καί παλιός γνώριμος της εταιρίας (είχε συνεργαστεί με το GONZO για το εντυπωσιακό OVA Blue Submarine No. 6 του ‘98 ), ο μικρός πρίγκηπας Range πήρε το OK να δημιουργήσει οπτικά ένα κόσμο από το μηδέν σύμφωνα με τα δικά του μέτρα και σταθμά. Το αποτέλεσμα σε συνδυασμό με τα mechanical desings των Hiromasa Ogura και Keiichi Oku ήταν από το πρώτο επεισόδιο μέχρι το τελευταίο να έχουμε μείνει (όλοι οι εναλλακτικοί μας εαυτοί) με ανοιχτό στόμα από τους μεγατόνους του eye-candy που προσφέρει απλόχερα αυτή η σειρα.
Η ποιότητα του Artwork, σαφώς υποβοηθούμενη από τον πακτωλό των χρημάτων που έπεσαν για να φτιαχτεί, είναι από τις υψηλότερες που παίζουν για τηλεοπτική σειρά εξ Ιαπωνίας, φτάνοντας σχεδόν τα μέτρα και σταθμά που ισχύουν για κινηματογραφικές δουλειές. Το blending των 3D γραφικών με τον 2D κόσμο, η ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι συλλήψεις του Murata, το γεγονός πως η ποιότητα δεν πέφτει καθ’όλην την διάρκεια της σειράς ΠΟΥ-ΘΕ-ΝΑ, και κυρίως, η αβυσσαλέα ποσότητα του animation που χρησιμοποιείται (άντε να βρείς still screen για screenshot) πραγματικά εντυπωσιάζουν, καθιστώντας το Last Exile ένα από τα καλύτερα οπτικά “tripάκια” στον χώρο της japanimation…ΑΠΛΑ ΜΟΝΑΔΙΚΟ.

Μουσική ~ Ήχος. Λογικό και επόμενο είναι, με τέτοιες περγαμηνές να γαργαλάνε τα μάτια μας πως το GONZO θα έπρεπε να υποστηρίξει κατάλληλα και τις υπόλοιπες αισθήσεις για να μην τσουλάει μονόπαντα το πλεούμενο. Και τα κατάφερε! Η μουσική που χρησιμοποιείται στην σειρά ποικίλλει από κομμάτια κλασσικής ορχηστρικής προέλευσης που ταιριάζουν απόλυτα στον space opera χαρακτήρα της, σε μελωδίες ηλεκτρονικής μουσικής που ντύνουν απλόχερα τις ξέφρενες στιγμές δράσης. Το ΟP της σειράς “Cloud Age Symphony” είναι ένα από τα αγαπημένα μου, συνδυάζοντας ηλεκτρονική μουσική με τα animation sequences του opening της σειράς με πραγματικά οργιώδη τρόπο. Επίσης, η ονειρική μπαλλάντα της Hitomi “Over The Sky” αποτελεί το καλύτερο δυνατόν ξεπροβόδισμα προς το επόμενο επεισόδιο. Τα ηχητικά εφέ είναι από άλλο πλανήτη (believe it), οι φωνές του cast μεταφέρουν με συναίσθημα και αρτιότητα την υπόθεση στον θεατή και τα 2 soundtrack της σειράς θα συντροφεύουν τον σκληρό σας για αρκετό διάστημα αφού την τελειώσετε…sugoi!…

Conceptual Design ~ Ατμόσφαιρα. Νταξ, ρε παιδί’μ, καλά τα φωτορυθμικά και τα μπλι-μπλίκια αλλά, επιτυγχάνεται μια μαμημένη συνοχή? (θυμηθείτε, για GONZO μιλάμε όχι για το BONES)…E NAI ΛΟΙΠΟΝ, και απ’αυτό έχουμε. Ο κόσμος του Last Exile είναι πειστικός σε βαθμό αυτοκτονίας, συνδυάζοντας Sci-Fi στοιχεία με αναχρονισμούς του παρελθόντος για να φτιάξει ένα σύμπαν που συναρπάζει τον θεατή από την πρώτη στιγμή. θυμίζοντας ισχνά τους κόσμους του Frank Herbert και του Ray Bradberry, το σύμπαν του Last Exile περιγράφεται στον βαθμό που του το επιτρέπει η υπόθεση της σειράς με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, έχοντας ως σύμμαχο τόσο τον λεπτομερή σχεδιασμό του Murata, όσο και κάποια στοιχεία που το κάνουν να ξεχωρίζει απο τις κλασσικές ΕΦ δουλειές. Ανάμεσά τους θα πρέπει να ειπωθεί, είναι και το στοιχείο της χρήσης του Ελληνικού Αλφαβήτου που δίνει στην σειρά ένα επικό, διαφορετικό στυλ, το οποίο δυστυχώς δύσκολα μπορεί να περιγραφεί από τον γράφοντα. Ρίξτε μια ματιά αν θέλετε σε αυτό το site (no spoilers whatsoever) για να καταλάβετε τι ακριβώς εννοώ…

TOUCHDOWN…

Ok, αρκετά χαρήκατε, its mpineliki time….
Plot ~ Σκηνοθεσία ~ Character Developement. ΓΙΑΤΙ ΡΕ GONZO ΠΑΛΙ ΤΑ ΙΔΙΑ??, ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΒΓΑΖΕΙΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ??!!…ok ας ηρεμήσουμε και ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…H υπόθεση της σειράς κινείται σε πολύ καλά επίπεδα, έχοντας τόσο τις απαραίτητες ανατροπές που χρειάζονται για να κρατηθεί το ενδιαφέρον, όσο και σεπτή δομή που επιτρέπει να δεις ευχάριστα την σειρά. Ένα βασικό πρόβλημα που προκύπτει δυστυχώς είναι πως το anime πραγματικά χρειαζόταν 5-6 επεισόδια ακόμα για να δείξει αυτά που έπρεπε.

Γνωρίζοντας πως η ιστορία είναι φτιαγμένη from scratch, είναι λογικό να περιμένει κάποιος πως θα πρέπει να υποστηριχθεί κατάλληλα σκηνοθετικά ώστε να έρθει ομαλά εις πέρας. Αλλά η ιστορία του Last Exile προσπαθεί να μας τα δώσει όλα ταυτόχρονα. Το αποτέλεσμα είναι πως ο θεατής θα μείνει με κάποιες απορίες όσον αφορά τόσο την λειτουργία όσο και τους νόμους του κόσμου που του παρουσιάζεται. Τα έργα ΕΦ αν κάτι ΔΕΝ πρέπει να έχουν, αυτό είναι τα πολλά loose ends. ΘΕΛΩ ΚΙ ΑΛΛΟ ΡΕ!!…

Η σκηνοθεσία του Koichi Chigira αν και κρίνεται θετικά, αποτυγχάνει να χωρίσει σωστά την υπόθεση σε αρχή, μέση και τέλος, με αποτέλεσμα πολλά επεισόδια να χρησιμοποιούνται λιγότερο αποδοτικά απ’όσο θα έπρεπε. Δεν υπάρχουν fillers, (είναι αδύνατον έτσι και αλλιώς, είπαμε original δημιουργία είναι) αλλά σε μερικά επεισόδια νιώθεις πως δεν ξέρανε τι να βάλουν μέσα ακριβώς. Το anime περιλαμβάνει πολλά sub-plots τα οποία ευτυχώς δεν αντιμετωπίζονται ως H-Game routes (δλδ. δεν ολοκληρώνονται μόνο και μόνο για να εξαφανιστούν απο την ιστορία) και…δυστυχώς, λειτουργούν εις βάρος της συνοχής της κύριας ιστορίας.

Θέλοντας να δώσουν μια δομή επικών διαστάσεων, αντάξια του ονόματος space opera, οι δημιουργοί του Last Exile ως μονόδρομο χρησιμοποίησαν ένα σκασμό χαρακτήρες. Όπως είναι λογικό, είναι αδύνατον σε 26 επεισόδια να χρωματιστούν κατά το δοκούν οι προσωπικότητες αυτών. Περιέργως όμως, το anime προσφέρει απλόχερα χώρο για character development στους περισσότερους εξ’αυτών. Υπό Κ.Σ. (Κανονικές Συνθήκες) θα πρέπει να χοροπηδάμε από την χαρά μας, αλλά…εχμ…προσγειωθείτε…το πρόβλημα που ανακύπτει είναι πως η συσχέτιση όλων των χαρακτήρων μεταξύ τους, και η χρήση τους για την προώθηση της ιστορίας μας φέρνει ως μάρτυρες μπροστά σε ένα ορυμαγδό συμπτώσεων, αναγκαίων συνθηκών και ταυτίσεων. Κρίμα, το κερατό μου, κρίμα.

Σούμα, αρκετά σας έπρηξα….
Το Last Exile είναι ένα από τα anime που πρέπει να δεί κάθε φίλος του animation, ανεξαρτήτως φύλου και προτίμησης καθαρά για εγκυκλοπαιδικούς λόγους. Φτιαγμένο ως δώρο για το κοινό, έχει κάτι να δώσει στον καθένα από εμάς. Το αν θα το δεχτούμε απλόχερα, ή θα το πετάξουμε στον κουβά εξαρτάται από το πόσο θα μας χαλάσουν τα υπαρκτά προβλήματα που παρουσιάζει το παιδί ενός studio, που φημίζεται για μερικές από τις μεγαλύτερες νίκες αλλά και τις οικτρότερες ήττες απέναντι στην ψυχική μας υγεία. Μιας και αξιώθηκα να πάρω το boxset και ξαναείδα με τα απο καιρό την σειρά, αλλάζω γνώμη και εκφωνώ…ΙΜΟ…αυτή την φορά…ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ GONZO…OMEDETO…

Του δίνουμε 421 στα 512 μαζοχιστικά σκαμπίλια eye-candiness. Its good…to be my sugar…

Τι κοινό έχουν θιασώτες των συνωμοσιών, εκκεντρικοί ιστορικοί, daydreamers και αιθεροβάμωνες?…άπαντες πιστεύουν και ονειρεύονται αγαπημένο μου ημερολόγιο διαφορετικές πραγματικότητες, αλήθειες και ιστορίες. Και το ξέρεις, καλά, πως η αφεντομουτσουνάδα μου κάνει το ίδιο..και ας λέω τα αντίθετα ο διπρόσωπος καναγιάς…

Σε όλα τα ιστορικά και μη γεγονότα, συνηθίζουμε να προσθέτουμε το σκωπτικό “what if?” της φαντασίας μας. Ίσως είναι μηχανισμός αυτοάμυνας, ίσως αποκύημα της διεστραμμένης μας καρδιάς, και ίσως, ίσως λέω, το αποτέλεσμα των θέλω μας. Προσωπικά χέστηκα να το αναλύσω…προτιμώ να το δηλώσω απλα…

What if λοιπόν, αυτό το project του 1987 είχε ολοκληρωθεί ως προβλεπόταν?….βουρ…

To Twilight Q ξεκίνησε σαν ένα project που κάτω από τον τίτλο του θα ένωνε το ταλέντο νέων όσο και καταξιωμένων σκηνοθετών της Ιαπωνικής τέχνης σε μια σειρά από προσωπικά δικά τους short stories. Δυστυχώς, μόνο 2 από αυτές τις ιστορίες βγήκαν ποτέ, με σκηνοθέτες τους Tomomi Mochizuki (Kimagure Orange Road) και Mamoru Oshii (Angel’s Egg, GITS)…

Τα δύο μέρη που διασώθηκαν (ειδικά δε το 2ο του μεγάλου Oshii), μας δίνουν μια εικόνα για το πόσο μεγάλο θα μπορούσε πραγματικά αυτό το project να είναι. Ένας συνδυασμός του twilight zone με anime όπως το tenshi no tamago και Seraphim Call, το twilight Q θα σας κοστίσει κάτι λιγότερο από μια ώρα για να το δείτε, και αισθητά περισσότερο χρόνο για να βλαστημήσετε επαρκώς για το γεγονός πως δεν έχει άλλο…

Σαφέστατα, αποτελεί niche τίτλο, που λίγοι θα απολαύσουν πραγματικά λόγω της ίδιας της ιδιομορφίας του…must see για φίλους του μυστηρίου.

Τσιμπήστε το και απολαύστε το στην πολύ καλή (και μοναδική που υπάρχει τελοσπάντων) έκδοση των personal favorite [Jolly Roger]…εδώ…

WARNING: This picture WILL take hold of your reality.
If you do not want that to happen, plz press the STOP button immediately and stop watching.

….

STOP BUTTON DISABLED

Οκ βγήκε…

Μια απο τις πιο αναμενόμενες (για τον γράφοντα) δουλειές επιτέλους μας έδωσε τα πρώτα δείγματα της. Φυσικά μιλάμε για το freedom του Katsuhiro Otomo (Akira ~ Memories), ένα OVA συνολικά 6 επεισοδίων, που το πρώτο εξ αυτών μπορείτε να απολαύσετε στην αρκετά καλή έκδοση των SHS στο παρακάτω link…

http://tinyurl.com/y9luha

Όπως ήταν φυσικό (μιλάμε για πολύ γερό budget), το πρώτο επεισόδιο αυτού του project μου πέταξε τα μάτια όξω…

Το freedom εικαστικά δανείζεται στοιχεία από ταινίες όπως το Akira και το Appleseed 2004, σε συνδυασμό με concept design που εμφανίζονται σε anime σαν το Planetes. To αποτέλεσμα είναι…εχμ…απλά δείτε το…

oh well….got to wait now for the next DVD…

«Βάρβαροι, δεν είναι οι πρωτόγονοι που δεν ξέρουν κάτι καλύτερο, αλλα οι πολιτισμένοι που οπισθοδρομούν»
Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ

Η 17 Νοέμβρη δεν τιμάται με γιορτές παρόμοιες της 28ης και της 25ης, αλλα δείχνει ότι η νεολαία βλέπει, ακούει και πάνω απ’όλα ΥΠΑΡΧΕΙ. Ο Νεατερνταλικός και πρωτόγονος χαρακτήρας, δεν διατηρεί την δημόσια τάξη και ειρήνη. Αυτό πρέπει να το καταλάβει η ΕΛ.ΑΣ. και αυτοί που την καθοδηγούν. Ο κ. Πολύδωρας και ο κύριος επικεφαλής των ΜΑΤ από τον οποίο ακούστηκε η φράση «στο κεφάλι χτυπήστε τους, στο κεφάλι!», κατακρεουργούν και γελοιοποιούν με τον πιο χυδαίο τρόπο τον όρο «Δημοκρατία». Η στρατηγική ικανότητα αυτών των δύο κυρίων, αρμόζει σε πολίτευμα τουλάχιστον 35 χρόνων πριν. Η νεολαία θα απαντήσει με ώριμο, αντιθέτως, τρόπο. Το μέλλον είναι στα χέρια μας, εμείς δεν θα το χτυπήσουμε, αλλα θα το πλάσουμε. Εάν πολύ απλά αναλύσουμε τον όρο – αστυφύλακας – με γραμματικούς κανόνες δημοτικού, ίσως αυτοί που αυτοαποκαλούνται έτσι, καταλάβουν και τις αρμοδιότητές τους. Εις γνώσιν όλων μας, την 17η Νοεμβρίου του 2006, ούτε μία βόμβα μολότοφ δεν εκτοξεύθηκε από τους διαδηλωτές. Άραγε ποιος πολίτης κινδύνευε στην διαδήλωση, και αναμείχθηκαν με ζωώδη βία οι δυνάμεις καταστολής? Τι ακριβώς πιστεύουν ότι καταστέλλουν? Μήπως τελικά η πραγματοποίηση και μόνο μιας πορείας είναι κάτι παράνομο σ’αυτή την τόσο «Δημοκρατική» πολιτεία και κανείς δεν μας το είπε?

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΔΙΚΙΑ, ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Γ.Α.Δ.Α. 20/11/06

Παράνομα Συλληφθείσα 17ης Νοεμβρίου ~ αναδημοσίευση.

Πριν καμιά δεκαετία (και βάλε) είχε πέσει στα χέρια μου ένα άκρως ενδιαφέρον βιβλίο που περιελάμβανε το ημερολόγιο μιας 14χρονης. Μιας δεκατετράχρονης, που πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών στα 16 της, στα μέσα της δεκαετίας του ‘60. Το βιβλίο ονομαζόταν, “Η Aλίκη στην χώρα του LSD” (original title: Go ask Alice), και στην ουσία αποτελούσε το ημερολόγιο της φανταστικής ηρωίδας του βιβλίου, περιγράφοντας με γλαφυρό και πολλές φορές αυτοσαρκαστικό ύφος τις ανάγκες, τους προβληματισμούς, τις κραυγές και αγωνίες της μέχρι και την τελική πορεία στην καταστροφή. Το βιβλίο είχε διδακτικό ύφος και προοριζόταν κυρίως για την “νεολαία” της εποχής. Όταν το είχα διαβάσει ως έφηβος, μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο σκεφτόταν η πρωταγωνίστρια. Αντισυμβατική για την ηλικία της και με φοβερή περιέργεια, η “ανώνυμη” Αλίκη (ποτέ δεν γράφτηκε το όνομα της στο βιβλίο) μπουσουλούσε πάνω σε ιδέες και αντιλήψεις, μύθους και κραυγές, πάντα με μια αποφασιστικότητα και ένα αίσθημα ευθύνης ασύμβατο τόσο με το τρυφερό της ηλικίας, όσο και το επαναστατικό πνεύμα που η εφηβεία χαριζει στα θύματα της…
Χρειάστηκε να περάσουν 12 χρόνια για να θυμηθώ ξανά αυτή την ηρωίδα…και να πως έγινε…

To 1986 στην χώρα του ανατέλλοντος (sic!) ηλίου είχαμε τα γεννητούρια ενός απο τα πιο χαρισματικά, περίεργα και αντισυμβατικά anime studios που είδαν το φως της ημέρας. Δεν θα μπορούσαμε να μιλάμε παρά για το καταπληκτικό Studio 4°C.
Από τις πρώτες κιόλας δουλειές φάνηκε που πήγαινε το πράμα…με την αμέριστη υποστήριξη του μεγάλου Katsuhiro Otomo (Akira, Steamboy) και την πάγια τακτική της επιχείρησης να δίνει ευκαιρίες σε νέους καλλιτέχνες και σε νέα πεδία δημιουργίας και θεματολογίας, ξεπήδησαν μερικά από τα καλύτερα και πιο πρωτότυπα διαμάντια που έχει να μας δώσει η αγαπημένη japanimation.
Έκτοτε μπήκε πολύ νερό στο αυλάκι, και πολλά productions στο παλμαρέ του εν λόγω animation studio. Απο dementia σταθμούς όπως το Mind Game, μέχρι ψυχεδελικά ταξίδια στο Noiseman, και απο pure ταινίες δράσης όπως το Spriggan μέχρι τις αμερικάνικες αίθουσες κινηματογράφου με το Animatrix, το Studio 4°C πάντα έδινε χωρις συμβιβασμούς αυτό το δικό του twist σφραγίζοντας τα έργα του με πρωτοτυπία, αντισυμβατικότητα και καινοτομία. Ένα από τα έργα του είναι λοιπόν και το Mahou Shoujo Tai Arusu…

Σαν γνήσιος οπαδός του studio περίμενα υπομονετικά μέχρι τα τεμπελόσκυλα των AnimeForever ξεμπερδέψουν με το συγκεκριμένο. Μέχρι και το format των επεισοδίων ήταν περίεργο πανάθεμα το. 40 αγροτεμάχια προς 10′ το ένα, μας έκανε παρά κάτι μια fullseason σειρά σε length, με την διαφορά πως τα (original) επεισόδια προβάλλονταν ένα ανά εβδομάδα. Το αποτέλεσμα, σε συνδυασμό (με τους κοιμισμένους fansubbers φυσικά) ήταν να περιμένω κάνα έτος τελικά…Ταυτόχρονα, παρηγοριομουν με το ότι ήταν δουλειά του 4°C, και χαλιόμουν με το ότι προοριζόταν ως σειρά για άτομα 12+ έτη μικρότερα μου και είχε και magic (μπλιάχ!) μέσα.
Όλο αυτόν τον καιρό, έλεγα να το πιάσω και να το δω ως ongoing, και όλο αυτόν τον καιρό, το έλεγα και δεν το έκανα (άβυσσος η ψυχή του dementia fan). Τελικά, το αποτελείωσαν καλοκαιριάτικα οι ερίφηδες (την κατάρα μου ρεεε!) και το δα και ησύχασα ο fanμπόης.
Και τι είδα τελικά;…για να δούμε τι θα δούμε…(το ρίξαμε και στις γλωσσικές επαναλήψεις ελέω cuervo)….

Alice believes in magic. With all her heart, she believes that magic is possible and that it can be used for good deeds and fun games. But suddenly, she finds herself transported into another world, ruled by a mysterious elite of witches – and these witches don`t seem to be in it for the fun. They`re hard at work capturing sprites, the native magical beings of the world, and forcing them into slavery. Once Alice realizes that her new surroundings aren`t just a dream, she sets out to change things.

Με άλλα λόγια, η χαρά της διαγαλαξιακής πιπίλας. (Έτσι νόμιζα πριν το πιάσω τουλάχιστον). Σκουπόξυλα και καπέλα και κολοκύθες και κολοκύθια τούμπανα. (έτσι νόμιζα πάλι). Και “Α” και “ΟΥ” και “δεν συμμαζεύεται” το θέμα. (Είμαι πολύ επίμονος στο να νομίζω, εε; ). Και όλα αυτά τα όμορφα κλωθογύριζαν στο μυαλό του γράφοντα, μέχρι να βάλει το μαμημένο το επεισόδιο να παίξει (και ταυτόχρονα να αρχίσει και το μαμημένο το review, ξέρω, σας έπρηξα).
Και μπαίνει η εισαγωγή, και φορτώνει ο Zoomπαίχτουρας, και….

*τύμπανα.

…και…

*τύμπανα.

…και…..εχμ….αλλά ας πάρουμε καλύτερα τα πράματα από την αρχή…

Το MSTA αποτελεί ένα anime-υβρίδιο, το οποίο προσπαθεί να πάρει μια παιδική ιστορία σαν την “Αλίκη στην χώρα των Θαυμάτων”, ή τον “Χάρη τον Κατσαρολά” (Harry Potter), να την περάσει από την στάνταρ διαδικασία 4°C (αλλάζουμε τα φώτα σε υπόθεση, σκηνοθεσία, ορθολογισμό, χαρακτήρες, ζώα, φυτά κτλ κτλ) και να το παραδώσει στον (νεαρό κατά βάση) αναγνώστη ως ένα ολοκληρωμένο σύνολο. Επιστρατεύονται για αυτόν τον βιασμό όχι λιγότεροι από 12 σκηνοθέτες, όλα γνήσια παιδιά του studio, και καταφέρνουν τελικά να συνδυάσουν τις σατανικές τους δυνάμεις για να φτιάξουν μια σειρά έξω από τα συνηθισμένα και ειωθότα της βιομηχανίας. Αλλά με κόστος τελικά την συνοχή της υπόθεσης, όσο και την δολοφονία του ορθολογισμού στην παρουσίασή της. Προσωπικά το ευχαριστήθηκα τα μάλα το πείραμα, για τους παρακάτω λόγους…

Σκηνοθεσία. Με τους 12 ζουρλομανδύες αποστόλους να απλώνουν την τρέλα τους πάνω στον ηλεκτρονικό μας καμβά, το αποτέλεσμα είναι άκρως εντυπωσιακό. Για τον βαριεστημένο θεατή που παραπονιέται πως βλέπει “τα ίδια και τα ίδια”, το MSTA αποτελεί πραγματική όαση. Η κάμερα δουλεύει λες και την έχεις ποτίσει τσίπουρο, με τις λήψεις σε τρελές γωνίες και τα βαρετά κάδρα να εναλλάσσονται με την ταχύτητα του εντερικού κοψίματος (μεγαλύτερη παρατηρούμενη ταχύτητα στο σύμπαν atm), με το pace της υπόθεσης να τρέχει πιο γρήγορα από τον Road Runner, και με το κάθε επεισόδιο να μας φυλάει για το τέλος το μεγαλύτερο του ατού…Το preview του επομένου!….
Πρώτη φορά είδα σε anime με 40 eps να χρησιμοποιεί 20 (ναι είκοσι) διαφορετικούς τρόπους και τεχνοτροπίες για να μας δείξει το ρεζουμέ του “next week”. Το αποτέλεσμα εντυπωσιάζει σε βαθμό ψύχωσης, μιας και δεν έλειψαν φορές που περίμενα το τέλος ενός επεισοδίου, μόνο και μόνο για να δω το preview του επομένου!.

Artwork ~ Ηχος. Τα παιδία παίζει…Άφραγκοι ως γνωστόν (“δεν έχω να σου δώσω παλάτια και λεφτά”), οι μάγκες του 4°C επένδυσαν στο artwork και τα χρώματα αναγκαστικά για να τα βγάλουν εις πέρας. Και το πέτυχαν οι μπάσταρδοι. Το artwork της σειράς είναι απλά καταπληκτικό, με καλοσχεδιασμένα τοπία και πρωτότυπο (αν και ολίγον παιδικό) character design. Όλα τα λεφτά όμως είναι στα χρώματα!. Προσπαθώντας να φωτίσουν ένα κόσμο μαγικό και ταυτόχρονα να κρατήσουν τo υποχθόνιο και σκοτεινό alter ego του, οι παίδες εξ ανατολής άρπαξαν την παλέτα με τα χρώματα, της έκοψαν οτιδήποτε light, και την πέταξαν πάνω στην οθόνη μας αφού ανακάτεψαν πρώτα τα πάντα για να δέσει το γλυκό. Το αποτέλεσμα είναι μοναδικό, τόσο σαν αίσθηση όσο και σαν τεχνική. Στις περιπτώσεις αυτές συνήθως, μία εικόνα αξίζει όσο 5mil φωνήεντα, οπότε απλά κοιτάμε τα panels…
Ηχητικά τώρα, έχουμε ένα OP που χωρίζεται σε 2 μέρη, με το πρώτο να είναι απλά ονειρικό, και το 2ο αδιάφορο. Το ED όμως, χρησιμοποιώντας τον “Μπλέ Δούναβη” του μακαρίτη Johann Strauss, και με μια γιαπωνεζούλα να ασελγεί πάνω του χρησιμοποιώντας 4 οκτάβες (!) είναι απλά all the money!…(όσοι έχετε δει τον τίτλο σκεφτείτε τώρα ένα γομάρι 27 ετών να τραγουδάει το συγκεκριμένο παιδικό τραγουδάκι 20+ φορές…hilarious εε; ). Για την μουσική επένδυση του τίτλου επίσης επιστρατεύονται κάποια ορχηστρικά κομμάτια κλασσικής προελεύσεως, που στην πλειονότητα των περιπτώσεων ταιριάζουν καλά με την εικόνα, και αναβαθμίζουν την συνολική εμπειρία…sugoi…
Το cast τέλος έχει κάνει καλή δουλειά, φέρνοντας τους χαρακτήρες στην ζωή του MSTA με υποδειγματικό τρόπο. No flaws whatsoever, αν και κάποιοι θα τσαντιστούνε (στανταρακι) με μερικές από τις φωνές, καθώς μιλάμε για δουλειά 4°C…με ότι αυτό συνεπάγεται…

Αίσθηση ~ Πρωτοτυπία. Oh, Yes!…συνηθίζω τους τίτλους που μου αρέσουν να τους βαράω ένα μαραθώνιο για να στανιάρουν. Ε αυτός πήγε άπατος. Ένα από τα μεγαλύτερα ατού ενός τίτλου σαν το MSTA, είναι πως ξέρεις πως έχεις κάτι νέο και πρωτότυπο να δεις στο επόμενο επεισόδιο. Η σκηνοθετική διαχείριση της υπόθεσης δίνει στον θεατή το κίνητρο να προχωρήσει την σειρά, και η πρωτοτυπία στην εκτέλεση της το έναυσμα να την τελειώσει χωρίς παύση. Με άλλα λόγια, ο μαγικός κόσμος της κυρ’Αλικης σε ρουφάει μέσα του. Το που και αν θα σε φτύσει έξω βέβαια, είναι άλλο θέμα…οπότε…καιρός να περνάμε σιγά σιγά και στο κράξιμο…

Animation. Σε απόλυτη κλίμακα το animation του τίτλου κρίνεται ικανοποιητικό διεκπεραιωτικά. Αλλά ρε, *γαμώ το κέρατο* ,την στιγμή που έχεις να διαχειριστείς αυτό το θεϊκό artwork, μην είσαι τσιφούτης μπάρμπα. Οk, είναι γνωστόν τις πάσι πως η Beyond C. δεν είναι ζάπλουτη, αλλά όπως το καλό, έτσι και το κακό πρέπει να λέγεται. Δυστυχώς τα φράγκα ήταν λίγα, οπότε έχουμε σε μερικά σημεία τις γνωστές τεχνικές του “μιλάω και δεν κουνάω”, “φωτογράφε βγάλε μια φωτογραφιιιααα”, “μην με κοιτάς με μάτια δακρυσμένα” κτλ κτλ. Προσωπικά χεσμένο το έχω το budget, καθώς το animation είναι το τελευταίο που κοιτάω σε ένα τίτλο, αλλά παιδιά μεγαλωμένα με FLCL και Bebop μπορεί να τσινίσουν λίγο. Επίσης, μια προσπάθεια στο CG που έκανε η μαμά 4°C πάσχει ελαφρώς στο blending με τον 2d κόσμο…oh well…

Υπόθεση ~ Χαρακτήρες ~ Pace. Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Η υπόθεση μ’αρεσε. Ήταν λεπτομερής και ως σύνολο κρίνεται θετικά. Απ’όλα έχουμε, magic, action, φαντασία, μυστήριο κτλ. Υπάρχουν οι απαραίτητες ανατροπές για να κρατηθεί το ενδιαφέρον (ψιλο-εύκολες στην μαντεψια). Υπήρχε αρχή μέση και τέλος. Δεν υπήρχαν fillers ή recaps. Ως πάγια τακτική, αρνούμαι να αναφερθώ στην υπόθεση πιο αναλυτικά για να μην spoil το σύμπαν. Μες τις άκρες όμως, οι 10 storyboarders της σειράς κατάφεραν να μας δώσουν μια καλή ιστορία γεμάτη με μαγεία, κοσμογονικές εξελίξεις, και ένα plot με παρελθόν, παρόν και μέλλον.
Οι χαρακτήρες μου άρεσαν. Είχαν κάποιο βάθος, μπορούσες να ταυτιστείς μαζί τους και να συμπονέσεις-χαρείς-σιχτιρίσεις κατά βούλησιν. Character development υπήρχε αρκετό για το είδος του τίτλου, εξάγοντας πάντα και τα ηθικά διδάγματα που έπονται της αλλαγής. Τίποτε το αλλοπρόσαλλο here…
Ε λοιπόν, που είναι το πρόβλημα ρε παιδιά;…ok, για να το πω με απλά λόγια…πάρτε τις παραπάνω παραγράφους. Κρατήστε τες καλά στο δεξί χέρι. Αρχίστε να γυρνάτε γύρω γύρω από τον εαυτό σας, κρατώντας το δεξί χέρι παρατεταμένο. ‘Oταν είστε έτοιμοι να λιποθυμήσετε από το γύρω γύρω όλοι, ανοίξτε το χέρι σας και αφήστε τις παραγράφους να πετάξουν μακριά. Παρατηρήστε τα αποτελέσματα στην κατάσταση που βρίσκεστε τώρα (ημι-λιπόθυμος, ντραλιζμένος και έτοιμος να ξεράσετε)…..βγάλατε άκρη;…
Το pace λοιπόν είναι το πρόβλημα. Δεν φτάνει που το format δεν βοηθά καθώς το κάθε δεκάλεπτο επεισόδιο πρέπει να έχει αρχή, μέση και τέλος, αλλά ταυτόχρονα οι ζουρλομανδύες του 4°C θέλουν να στοιβάξουν και τα κέρατά τους μέσα. Το αποτέλεσμα είναι δυστυχώς αρνητικό μιας και η ταχύτητα με την οποία προχωρά η ιστορία είναι σαφώς μεγαλύτερη από την ταχύτητα που χρειάζεται το ηλεκτρόδιο από το μάτι του θεατή να φτάσει στον εγκέφαλο. (τα παραλέμε, αλλά προσπαθώ να φτιάξω κλίμα). Δεν πρόλαβες να δεις τον βασιλιά, και τσουπ!, ο βασιλιάς απέθανε, και η εγγονή του έχει γίνει μπαμπόγρια. Μερικές φορές σου δίνεται η εντύπωση ρε παιδί’μ πως το συντακτικό team του anime το έτρεχαν 20 μαύροι καθ’όλην την διάρκεια του production για να το διακορεύσουν. Καλοί μου άνθρωποι, αν θέλετε να βάλετε content 60 επεισοδίων σε 40, όσο και να σπρώχνετε δεν χωράει το άτιμο. Ή κόψτε content, ή προσθέστε time… Anime είπαμε να δούμε, όχι την νέα έκδοση του winzip….αμαν…

Ουφ!…τα πα και ξένοιασα…όποιο θύμα έχει παραμείνει στο πλοίο πλέον, καιρός είναι να πάρει και την σούμα του. Έχουμε και λέμε το λεπόν. Το MSTA είναι ένα πραγματικά ιδιόμορφο anime, με πρωτότυπη εκτέλεση, φοβερό artwork και μια καλή ιστορία να πει. Την ιστορία όμως την λέει με το κουμπί κολλημένο στο fast forward. Όσο και να προσπάθησε πάντως, δεν κατάφερε να με χαλάσει. Ήταν μια καλή εμπειρία και άξιζε τον κόπο η αναμονή μου. Το προτείνω σε φίλους του dementia για τον τρόπο εκτέλεσης, καθώς και σε όσους θέλουν να κάνουν ένα διάλειμμα από τους αλλοπαρμένους ninja και τα εφηβικά σωβρακάκια που συνήθως βλεφαριάζουν. Αξίζει τον κόπο IMO, αν και θα χαλαστούν περισσότεροι απ’όσοι γουστάρουν τελικά.

Αλά Rossman style, του δίνουμε 4,5566578 στα 6 μικρά γουρουνάκια avantgardισμού….θα έπαιρνε παραπάνω, αλλά λέω να φάω τα υπόλοιπα. (με το συμπάθιο στους ζωόφιλους αλλά, 2 ώρες γράφω, με έπιασε λόρδα).

Ok…καιρός να κάνουμε μια αρχή δειλά δειλά με το κεφάλαιο anime. Ας ξεκινήσουμε απο το ζήτημα του torrent hunting. Καθώς μια μέση σειρά έχει μέγεθος μεταξύ 2 και 5 GB και αποτελείται απο αρκετά επεισόδια video, καθίσταται προφανές πως o πιό εύκολος (όχι γρήγορος, όχι αποτελεσματικός, απλά εύκολος) τρόπος να την αποκτήσουμε είναι μέσω της ύψιστης μαγκιάς του Κου Bram Cohen, δλδ του πρωτόκολλου BitTorrent. Ας δούμε λοιπόν μερικά πρακτικά “κολπάκια” που θα μας διευκολύνουν (όσο ζω ελπίζω) στις αναζητήσεις μας.

0) Πρώτη κίνηση είναι να ξέρουμε τον τίτλο του anime που ψάχνουμε….χωρίς αυτό το δεδομένο, ότι και να πατάμε στον βρόντο πάει…οπότε για αυτές τις δουλειές εκτός απο ερωτήματα στα forums της ψωροκώσταινας τραβάτε και στις databases των ANN, AnimeNfo και aniDB.net, ειδικά αν θυμάστε μέρος του τίτλου που ζητάτε….κάντε ένα search και αργά ή γρήγορα θα το βρείτε…επίσης να έχετε υπόψιν σας πως τα anime torrents μερικές φορές έχουν την Ιαπωνική (σε romanji) ονοματολογία και μερικές την Αγγλική συνώνυμη…οπότε αν δεν βρίσκετε κάτι με την μία…απλά ψάχτε και με την συνώνυμή της…

1) Όταν ψάχνουμε ένα τίτλο μια καλή αρχή είναι το aniDB.net…Αφού βάλουμε στο πεδίο αναζήτησης πάνω δεξιά τον τίτλο που ψάχνουμε και βρεθούμε στην σελίδα του, θα παρατηρήσουμε κάτω απο την περιγραφή του ένα πεδίο στο οποίο αναρτώνται τα fansub groups που ασχολήθηκαν-ασχολούνται με τον τίτλο. Εκεί θα βρούμε πληροφορίες όπως τον αριθμό επεισοδίων που έχει μεταφράσει το κάθε group, μια κλίμακα με την βαθμολογία των χρηστών του aniDB.net για την ποιότητα του εκάστοτε fansub για τον τίτλο, καθώς και ένα πεδίο με σχόλια των χρηστών για την δουλειά του κάθε group….
Αφού λοιπόν επιλέξουμε το group που θέλουμε, μετά απλά πατάμε πάνω στην ονομασία του, και το aniDB.net μας βγάζει σε μια σελίδα dedicated στο group που μας ενδιαφέρει….από εκεί μπορούμε εύκολα να βρούμε το homesite του κάθε group. Τα περισσότερα fansub groups σήμερα διαθέτουν δικά τους site οπού μέσα αναγράφονται αναλυτικές πληροφορίες για το πως θα κατεβάσουμε στον υπολογιστή μας τα releases τους. Πολλά έχουν δικό τους torrent tracker, άλλα ανεβάζουν τις δουλειές τους σε public trackers όπως ο scarywater και σχεδόν όλα έχουν δικό τους κανάλι στο IRC με bots για την ίδια δουλειά…οπότε απλά επιλέγετε και….καλό leeching!…

2) Για τους φίλους των τίτλων που είναι ongoing ακόμα (δλδ. δεν έχουν ολοκληρωθεί), μερικά απαραίτητα εργαλεία που θα τους λύσουν τα χέρια είναι τα sites Baka-Updates , Animesuki και Tokyo Toshokan. Τα τρία αυτά sites ενημερώνονται σε ωριαία σχεδόν βάση και απο ένα εκτεταμένο δίκτυο συνεργατών στο IRC και αλλού με το σύνολο των fansub releases που δημοσιοποιούνται κάθε μέρα…απλά πατήστε search γιαυτό που ψάχνετε και vouala…

3)…”Ναι, αλλά ρε Μπάρμπα…πολύ αργό το downloading”…Νο problemo…ας πάμε κάπου που το moto “sharing is life” πιάνει τόπο….και φυσικά μιλάμε για τους private trackers…Αυτά είναι sites στα οποία οι χρήστες τους ανεβάζουν σε batch torrents ολόκληρες σειρές/OVA/ταινίες και τις θέτουν προς διάθεση στα άλλα μέλη του ίδιου site…Σε private trackers θα βρείτε ακόμα και υλικό που έχει εδώ και καιρό ψοφίσει στους public trackers…τα 3 κυριότερα που μου έρχονται στο μυαλό και ασχολούνται με αnime, manga .OST’s κτλ. είναι τα BoxTorrents, Deltaanime Torrents, και Demonoid… για να μπορέσουμε να κατεβάσουμε torrents απο αυτά τα sites θα πρέπει να είμαστε μέλη τους, οπότε το πρώτο βήμα μας είναι να κάνουμε το απαραίτητο register (να επιμείνετε με κάποια απο αυτά…στο τέλος ΠΑΝΤΑ τα καταφέρνετε να γραφτείτε)…επίσης προσέχτε το leechάρισμα σας γιατί είπαμε “Sharing is life”…αυτά τα sites διαθέτουν ratio system, το οποίο σημαίνει ότι η πολλή απληστία…δεν θα σας βγεί σε καλό…έχοντας αυτό στο νού, τα πράγματα είναι σχετικά απλά απο εκεί και πέρα…search/browse και…happy sharing!…

4) …”Ρε βαριέμαι λέμε…χέστηκα ποιό group το φτιάχνει, τo anime θέλω εγώ…και σβέλτα!”…Καλά ντε, μην βαράτε….πάμε στα γρήγορα σε μερικά torrent search engines και κάνουμε ένα search τον τίτλο που μας ενδιαφέρει…μερικά απο τα σημαντικότερα για την δουλειά μας είναι τα Torrentspy, Mininova και AnimeYume…ειδική μνεία επίσης να δώσουμε στο υπερψαχτήρι Torrents.to το οποίο και μας ξεναγεί στα αντίστοιχα search πεδία των μεγαλύτερων torrent sites με το πάτημα ενός κουμπιού…απλά γράψτε το τι ψάχνετε και…πάτε μια βόλτα για ψώνια….seek, find, grab ‘n’ download…
Για πιό…”εξειδικευμένα” search sessions, το Anifind.info είναι μεγάλη συντροφιά καθώς μέσω αυτού μπορούμε να βρούμε μέχρι και τις πιό ξεχασμένες σειρές. Τέλος, μια λύση είναι να πας στο μεγαλύτερο indexing site στο κόσμο, το Bit Torrent.com και να κάνεις ένα search…αν δεν υπάρχει εκεί αυτό που θέλουμε 99 στις 100 φορές δεν υπάρχει σε torrent (public τουλάχιστον)…

Αυτά τα ολίγα…ελπίζω να βοήθησα…

Blog….blog…Τι σκατά με έπιασε πάλι ωρέ ;….

Οκ…λέω να ξεκινήσω να γράφω καμιά παπαριά online. Βασικά αυτό που σκεφτόμουν (ναι, μερικές φορές σκέφτομαι κιόλας) είναι πως θα ήταν ωραίο να μπορούσα να φτιάξω ένα μέρος με tutorials και guides για θέματα όπως anime DL και boxset hunting.

Έχουμε επίσης τα δεδομένα:

• Είμαι ψωνάρα ολκής.
• Θέλω να τ’ακούω.
• Τρέχω σαν τον Βέγγο.

Με αυτά τα προαπαιτούμενα, είμαι σίγουρος (απόδοση 1,30) πως το εγχείρημα θα στεφθεί απο σαρωτική και καθ’ολοκληρίαν αποτυχία. Επίσης για να ισχυροποιήσω έτι περαιτέρω το παραπάνω επιχείρημα, θα προσθέσω κάπου εδώ την διαχρονικότατη ατάκα του αγαπητού (και μακαρίτη) Κου Αριστοτέλη, ο οποίος και έλεγε: “Νέοι γαρ ευμετάβολοι και οψίκοροι εισίν, σφοδρα μεν ποθούσιν, ταχέως δε παύονται”. Σε μετάφραση αποτυχημένου τριτοδεσμίτη (βλ. γράφοντα) αυτό σημαίνει πως πολλές φορές ενθουσιαζόμαστε, αγωνιούμε, γουστάρουμε και προχωράμε κάτι…και μετά απο λίγο τα ρίχνουμε στον βρόντο και πάμε γι’άλλα. Αυτή λέει ο σοφός παππούκας είναι η φύση της τσογλανονεολαίας. (αρχίσαμε τις μαλακίες απο το πρώτο entry απ’ότι βλέπετε)…

Το όνομα του παρόντος blogοτεμάχιου είναι ο τίτλος απο το αγαπημένο μου anime (το καταπληκτικό Ima, Soko ni iru Boku) . Αργότερα λέω να γράψω κανα – δύο φωνήεντα παραπάνω για αυτή την σειρά, μιας και αποτελει κατά την διεστραμμένη γνώμη μου ένα απο τα πιό βαθιά, δραματικά και έντονα κρυφά διαμάντια που έχει να μας προσφέρει η καταραμένη Japanimation.

Αυτά τα ολίγα απο μένα για μένα. (θα με διαβάζω τακτικά, I promise me)…Βουρ λοιπόν…