FoF

Λοιπόν αρχίδια, ακούστε με καλά.

Σ’αυτή την ζωή που κόψατε και ράψατε με το δέρμα και τ’άντερά μας,
σ’αυτό το παιχνίδι που είστε κολλημένοι, αντώνυμοι και επώνυμοι,
ίσως και να κερδίσατε.

Ίσως και να μας παίξατε, να μας κλέψατε και να μας τρέξατε.
Αλλά όχι για πολύ ακόμα.

Όχι για πολύ. Το αίμα νερό δεν γίνεται, και τα παιδιά σας θα σας φάνε.
Θα σας αλέσουν με λαχτάρα, σχεδόν με ηδονή.
Θα πέσετε και θα πονέσετε.

Και θα παρακαλέσετε. Από κανάλια και φυλλάδες, με σάλια κι’ αναφιλητά.
Αλλά τα παιδιά σας δεν θα σας ακούσουν.

Τ’ αυτιά τους είναι κομμένα, το ξεχάσατε;
Τα μάτια τους είναι βγαλμένα, το ξεχάσατε;

…τα χέρια τους που’ ταν δεμένα, το θυμάστε;

Σ’αυτή την γαμημένη συγχορδία, το ακόρντο θα’ ναι οι κραυγές σας.
Το υποσχόμαστε.

Για όλα τα δάκρυα και όλα τα αγκάθια.
Για τις κατάρες που ξεραίνονται στην άμμο.
Για όλα τα “σκάσε και κολύμπα”.
Για τους τάφους που σκάψαμε.
Για τα παιδιά και τα πουλιά.

Θα σας μακελέψουμε. Εμείς, τα μπάσταρδά σας.

Ας προσέχατε. Όνειρα γλυκά.