Χ

δεν αντέχω άλλο ρε. με πρήξατε και οι δύο. μου έχετε κάνει το συκώτι τούμπανο. τον λαιμό γυαλόχαρτο και την κοιλιά προφυλακτήρα.

δεν αγαπάτε αληθινά ρε, δεν ξέρετε τι λέτε. πονάτε αλλά δεν καταλαβαίνετε. αναμασάτε τις μαλακίες που σκέφτεστε χωρίς να νοιώθετε. σταθείτε γαμώτο, ένα λεπτό μόνο. σούζα και σκασμός. σκασμός! και τώρα τσίλιες.

ακούτε; ακούτε το κρόταλο να σέρνεται στην άσφαλτο για να ξυπνήσει; τον καλό τον λόγο να λέγεται για να ξεφαρμακώσει; τα δάκρυα να πέφτουν για να πλύνουν; τα φιλιά για να γλυκάνουν; το χτύπημα στην πλάτη δις; το χαμόγελο στο καταμεσήμερο; την αγκαλιά να κλείνει, βρόχος στην μέση; το γέλιο γαργάρα στα βάσανα; το καρπούζι να σκίζεται με αναφιλητά;

βλέπετε ρε την άχνη ζάχαρη στο στόμα; τα βερύκοκα μέσα στην ποδιά; το αεράκι να βαράει τις λεύκες; τον ήλιο να γκρεμίζεται πάνω στο πατζούρι; ασβεστωμένες στέγες να τυφλώνουν τους περαστικούς; το κεφάλι κάτω από την πηγή; τα μανίκια σηκωμένα να τραντάζονται στο παράθυρο; το θάμπωμα του τζαμιού στο φίλημα; το χιόνι να τσιμπάει το πουλόβερ; την ανάσα να ζεσταίνει τα χέρια; τα κρυφοβλέμματα στην γκόμενα απέναντι; την πένα να χτυπιέται στις χορδές; το κότσι να πέφτει πλάγια στο τραπέζι;

μαλάκες ποτέ δεν ζήσατε. δεν ξέρετε αγάπη. μπαρμπούτσαλα ξέρετε. κινείστε σαν αυτόματα, ρουθουνίζετε στο σκοτάδι, ξεθάβετε και ξαναθάβετε το ίδιο γαμημένο κόκκαλο. ξανά και ξανά και ξανά. κάθε φορά το θάβετε, κάθε φορά το βρίσκετε, κάθε φορά ξαφνιάζεστε, κάθε φορά ξεχνάτε.

τα κόκαλα ρε ζώα δεν είναι τοτέμ για μίζερους. είναι τα μπόλια της ζωής. σκάστε επιτέλους, ταπεινωθείτε και φυτρώστε.

φυτρώστε μπας και γλυτώσετε.