80

όταν τα φώτα σβήνουν η πόλη γίνεται καπνός. ανεβαίνει από σάρκινες τσιμινιέρες, στροβιλίζεται και σκάει ένα χαμόγελο ΝΑ στα πουλιά καθώς τα παίρνει στο κατόπι. γεμάτος είναι με τσιγάρα, αναστεναγμούς και γλυκά αχ!βαχ!, με σ’αγαπώ! και ψόφα!. τα μοιράζει δεξιά αριστερά σε σπίτια και αυλές, τα μαζεύει σε φλόκια και τα τινάζει μακριά μέχρι τα προάστια.

έχει χρώμα, γεύση και οσμή δικιά του σου λέω!. σουβλάκια και σαλέπι, ιδρώτας, σκουριά, κολόνια λεμόνι και κάστανα στην χόβολη.  κορναρίσματα και σιγανές ανάσες στο κινητό, μπιπ και πλατς και αει γαμήσουμ’έβρεξες!. ροζ μούτζες, πράσινοι κάδοι και κόκκινοι πυροσβεστήρες, πορτοκαλί τρόλευ, ξασπρισμένα μάρμαρα και μπλε σοτυς σακάκια. σφαλιάρες και μαρσαρίσματα, ματς και μουτς και ντριν και εμπρός; και πίσωπούστησ’έφαγα!. έχει και κλαψ!, έχει και πριτς, έχει και πουφ και παφ και γκντουπ! και ιου-ιου. πολύ ιου-ιου, το κέρατό μου μέσα.

ιου-ιου-ιου-ιου, πάντα μετά το πιου-πιου. ποτέ πριν, είναι βασικό αυτό να το θυμάσαι!

or not.