Χωρίς Λόγια.

Όποιο κομμάτι της ζωής μου και να δώ…

Παραδεδομένο βίτσιο ή ανάλατη πληγή, αυτός ο πλανήτης μερικές φορές φαντάζει πολύ γλυκός για φάγωμα. Αλλά όταν η γλύκα της εξάρτησης μετράει την εξάρτηση της γλύκας, τότε καλύτερα να μιλάμε παρά να μασάμε.

Spread the word PLZ….

www.saveafricaschildren.com

www.savethechildren.net

www.Iabolish.com

Νεφρολόγο μ’έκανες, αγάπη μου ένα βράδι…

Ok…επιστρέφει ο καβαλάρης (τρομάρα του αλλά τέσπα) στο blogοχωριό για μία βαρύγδουπη δήλωση…Όπως όλοι οι άνθρωποι σε αυτόν τον λάβρο ντουνιά, έτσι και εγώ γεννήθηκα με 2 νεφρά. Δεν τα έχω δει ποτέ μου πιστέψτε με, αλλά μου έχουν πεί πως υπάρχουν. Καθώς ως τώρα δεν έχω αντιμετωπίσει τίποτα “περίεργες” καταστάσεις, υποθέτω πως λειτουργούν μια χαρά.

Από μικρός χόρευα. Και χόρευα καλά. Σε όλες τις γιορτές και τα πανηγύρια, ο Γιωργάκης (call me υποφαινόμενος) σεληνιαζόταν και χοροπήδαγε με χάρη και τσαχπινιά από τραπέζι σε τραπέζι. Και το έκανε καλά ρε παιδιά, really. Ακόμα και σήμερα που είμαι 120+ kg και ομοιάζω με σακί λιπάσματος (εισαγωγής) την ρίχνω την στρόφα μου…

ΑΝ ΔΩΣΩ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΘΕΟΥΛΗ ΕΝΑ ΝΕΦΡΟ,
ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΓΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΟΤΙ Ο ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΑΠΑΡΑΣ?…

Πιστέψτε με ρε παιδιά, θα το κάνω καλύτερα.

Last Exile

Όπως τα περισσότερα πράγματα σε αυτή την @#%$% ζωή, έτσι και η κρίση μας δεν μας ανήκει τόσο όσο μάταια νομίζουμε. Εξαρτάται από ένα σκασμό διαφορετικούς παράγοντες, τους οποίους άλλοτε σταθμίζουμε σωστά και άλλοτε…εχμ…τα κάνουμε ολίγον κώλος…Είτε είναι καπρίτσιο της στιγμής, είτε αποκύημα της πιο ενδελεχούς και εξισταμένης ανάλυσης, πολλές φορές βρίσκουμε τον εαυτό μας να αλλάζει άποψη πιο γρήγορα και από cheetah με ευκοίλια. Κάτι τέτοιο έπαθε και ο γράφων λοιπόν, αυτή την φορά με έναν anime τίτλο. Μεγαλή μπουκιά φάε καμάρι’μ, αλλά…αν σε πιάσει κόψιμο μετά καλά να πάθεις…

Ο λόγος το λεπόν ονομάζεται GONZO. Οι φίλοι/ες/τραβέλια που έβλεπαν το υπερτεράστιο muppet show, μπορούν να θυμόνται μειδιαζόμενοι πως αυτό το όνομα άνηκε σε έναν από τους πιό τραγελαφικούς του χαρακτήρες. Εκτός από τον συμπαθή μπλέ όλεθρο όμως, το όνομα αυτό ανήκει και σε ένα από τα πιο σιχτιρισμένα animation studio της φίλης Ιαπωνίας, το περιώνυμο studio GONZO. Το όνομα προέρχεται από την Ιταλική γλώσσα, και σημαίνει…εχμ…αλητάμπουρας…Η ιστορία λέει πως ο ιδρυτής του studio Shouji Murahama επέλεξε αυτή την ονομασία για την εταιρία του οραματιζόμενος μια παρέα από “τραμπούκους/πειρατές” που θα κούρσευαν την εγχώρια αγορά anime με τις καφρίλες τους. (Ναι, και μετά ξυπνήσανε, τα αμνοερίφια). Τέλος πάντων ασχέτως ονομασίας το παρόν studio μας έχει προσφέρει απο το 1992 μέχρι σήμερα πολλές δουλειές του, και αποτελεί με διαφορά ένα από τα πιο πολυσυζητημένα λόγω της πάγιας πρακτικής του να αλλάζει τα φώτα σε όλα τα anime που έπιασε. Για να γιορτάσουν τα δέκατά τους γενέθλια, αποφάσισαν να αλλάξουν τα φώτα σε άλλο ένα…με την διαφορά πως αυτή την φορά το δημιούργησαν απο κενό χαρτί οι ίδιοι…πάμε να δούμε το λεπόν τι πουλιά πιάσανε οι βουτηχτάδες….

Twilight Q

Τι κοινό έχουν θιασώτες των συνωμοσιών, εκκεντρικοί ιστορικοί, daydreamers και αιθεροβάμωνες?…άπαντες πιστεύουν και ονειρεύονται αγαπημένο μου ημερολόγιο διαφορετικές πραγματικότητες, αλήθειες και ιστορίες. Και το ξέρεις, καλά, πως η αφεντομουτσουνάδα μου κάνει το ίδιο..και ας λέω τα αντίθετα ο διπρόσωπος καναγιάς…

Σε όλα τα ιστορικά και μη γεγονότα, συνηθίζουμε να προσθέτουμε το σκωπτικό “what if?” της φαντασίας μας. Ίσως είναι μηχανισμός αυτοάμυνας, ίσως αποκύημα της διεστραμμένης μας καρδιάς, και ίσως, ίσως λέω, το αποτέλεσμα των θέλω μας. Προσωπικά χέστηκα να το αναλύσω…προτιμώ να το δηλώσω απλα…

What if λοιπόν, αυτό το project του 1987 είχε ολοκληρωθεί ως προβλεπόταν?….βουρ…

Freedom!…

Οκ βγήκε…

In the year 2041, mankind created their first space colony on the moon. But after a freak cataclysm devastated human civilisation on Earth, the republic of the moon built a domed megalopolis known as Eden. Now in the year 2267, a boy called Takeru spends his time engaging in hover-craft races against rival street gangs, unaware that he is about to embark in the journey of unearthing Eden’s origin

Μια απο τις πιο αναμενόμενες (για τον γράφοντα) δουλειές επιτέλους μας έδωσε τα πρώτα δείγματα της. Φυσικά μιλάμε για το freedom του Katsuhiro Otomo (Akira ~ Memories), ένα OVA συνολικά 6 επεισοδίων, που το πρώτο εξ αυτών μπορείτε να απολαύσετε στην αρκετά καλή έκδοση των SHS στο παρακάτω link…

http://tinyurl.com/y9luha

Όπως ήταν φυσικό (μιλάμε για πολύ γερό budget), το πρώτο επεισόδιο αυτού του project μου πέταξε τα μάτια όξω…

Το freedom εικαστικά δανείζεται στοιχεία από ταινίες όπως το Akira και το Appleseed 2004, σε συνδυασμό με concept design που εμφανίζονται σε anime σαν το Planetes. To αποτέλεσμα είναι…εχμ…απλά δείτε το…

oh well….got to wait now for the next DVD…

Θα μας βρίσκουν μπροστά τους.

«Βάρβαροι, δεν είναι οι πρωτόγονοι που δεν ξέρουν κάτι καλύτερο, αλλα οι πολιτισμένοι που οπισθοδρομούν»
Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ

Η 17 Νοέμβρη δεν τιμάται με γιορτές παρόμοιες της 28ης και της 25ης, αλλα δείχνει ότι η νεολαία βλέπει, ακούει και πάνω απ’όλα ΥΠΑΡΧΕΙ. Ο Νεατερνταλικός και πρωτόγονος χαρακτήρας, δεν διατηρεί την δημόσια τάξη και ειρήνη. Αυτό πρέπει να το καταλάβει η ΕΛ.ΑΣ. και αυτοί που την καθοδηγούν. Ο κ. Πολύδωρας και ο κύριος επικεφαλής των ΜΑΤ από τον οποίο ακούστηκε η φράση «στο κεφάλι χτυπήστε τους, στο κεφάλι!», κατακρεουργούν και γελοιοποιούν με τον πιο χυδαίο τρόπο τον όρο «Δημοκρατία». Η στρατηγική ικανότητα αυτών των δύο κυρίων, αρμόζει σε πολίτευμα τουλάχιστον 35 χρόνων πριν. Η νεολαία θα απαντήσει με ώριμο, αντιθέτως, τρόπο. Το μέλλον είναι στα χέρια μας, εμείς δεν θα το χτυπήσουμε, αλλα θα το πλάσουμε. Εάν πολύ απλά αναλύσουμε τον όρο – αστυφύλακας – με γραμματικούς κανόνες δημοτικού, ίσως αυτοί που αυτοαποκαλούνται έτσι, καταλάβουν και τις αρμοδιότητές τους. Εις γνώσιν όλων μας, την 17η Νοεμβρίου του 2006, ούτε μία βόμβα μολότοφ δεν εκτοξεύθηκε από τους διαδηλωτές. Άραγε ποιος πολίτης κινδύνευε στην διαδήλωση, και αναμείχθηκαν με ζωώδη βία οι δυνάμεις καταστολής? Τι ακριβώς πιστεύουν ότι καταστέλλουν? Μήπως τελικά η πραγματοποίηση και μόνο μιας πορείας είναι κάτι παράνομο σ’αυτή την τόσο «Δημοκρατική» πολιτεία και κανείς δεν μας το είπε?

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΔΙΚΙΑ, ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Γ.Α.Δ.Α. 20/11/06

Παράνομα Συλληφθείσα 17ης Νοεμβρίου ~ αναδημοσίευση.

Mahou Shoujo Tai Arusu

Πριν καμιά δεκαετία (και βάλε) είχε πέσει στα χέρια μου ένα άκρως ενδιαφέρον βιβλίο που περιελάμβανε το ημερολόγιο μιας 14χρονης. Μιας δεκατετράχρονης, που πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών στα 16 της, στα μέσα της δεκαετίας του ‘60. Το βιβλίο ονομαζόταν, “Η Aλίκη στην χώρα του LSD” (original title: Go ask Alice), και στην ουσία αποτελούσε το ημερολόγιο της φανταστικής ηρωίδας του βιβλίου, περιγράφοντας με γλαφυρό και πολλές φορές αυτοσαρκαστικό ύφος τις ανάγκες, τους προβληματισμούς, τις κραυγές και αγωνίες της μέχρι και την τελική πορεία στην καταστροφή. Το βιβλίο είχε διδακτικό ύφος και προοριζόταν κυρίως για την “νεολαία” της εποχής. Όταν το είχα διαβάσει ως έφηβος, μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο σκεφτόταν η πρωταγωνίστρια. Αντισυμβατική για την ηλικία της και με φοβερή περιέργεια, η “ανώνυμη” Αλίκη (ποτέ δεν γράφτηκε το όνομα της στο βιβλίο) μπουσουλούσε πάνω σε ιδέες και αντιλήψεις, μύθους και κραυγές, πάντα με μια αποφασιστικότητα και ένα αίσθημα ευθύνης ασύμβατο τόσο με το τρυφερό της ηλικίας, όσο και το επαναστατικό πνεύμα που η εφηβεία χαριζει στα θύματα της…
Χρειάστηκε να περάσουν 12 χρόνια για να θυμηθώ ξανά αυτή την ηρωίδα…και να πως έγινε…

Happy Leeching guide…The Torrent dogma.

Ok…καιρός να κάνουμε μια αρχή δειλά δειλά με το κεφάλαιο anime. Ας ξεκινήσουμε απο το ζήτημα του torrent hunting. Καθώς μια μέση σειρά έχει μέγεθος μεταξύ 2 και 5 GB και αποτελείται απο αρκετά επεισόδια video, καθίσταται προφανές πως o πιό εύκολος (όχι γρήγορος, όχι αποτελεσματικός, απλά εύκολος) τρόπος να την αποκτήσουμε είναι μέσω της ύψιστης μαγκιάς του Κου Bram Cohen, δλδ του πρωτόκολλου BitTorrent. Ας δούμε λοιπόν μερικά πρακτικά “κολπάκια” που θα μας διευκολύνουν (όσο ζω ελπίζω) στις αναζητήσεις μας.

Για νέες ήττες, για νέες συντριβές…

Blog….blog…Τι σκατά με έπιασε πάλι ωρέ ;….

Οκ…λέω να ξεκινήσω να γράφω καμιά παπαριά online. Βασικά αυτό που σκεφτόμουν (ναι, μερικές φορές σκέφτομαι κιόλας) είναι πως θα ήταν ωραίο να μπορούσα να φτιάξω ένα μέρος με tutorials και guides για θέματα όπως anime DL και boxset hunting.

Έχουμε επίσης τα δεδομένα:

• Είμαι ψωνάρα ολκής.
• Θέλω να τ’ακούω.
• Τρέχω σαν τον Βέγγο.

Με αυτά τα προαπαιτούμενα, είμαι σίγουρος (απόδοση 1,30) πως το εγχείρημα θα στεφθεί απο σαρωτική και καθ’ολοκληρίαν αποτυχία. Επίσης για να ισχυροποιήσω έτι περαιτέρω το παραπάνω επιχείρημα, θα προσθέσω κάπου εδώ την διαχρονικότατη ατάκα του αγαπητού (και μακαρίτη) Κου Αριστοτέλη, ο οποίος και έλεγε: “Νέοι γαρ ευμετάβολοι και οψίκοροι εισίν, σφοδρα μεν ποθούσιν, ταχέως δε παύονται”. Σε μετάφραση αποτυχημένου τριτοδεσμίτη (βλ. γράφοντα) αυτό σημαίνει πως πολλές φορές ενθουσιαζόμαστε, αγωνιούμε, γουστάρουμε και προχωράμε κάτι…και μετά απο λίγο τα ρίχνουμε στον βρόντο και πάμε γι’άλλα. Αυτή λέει ο σοφός παππούκας είναι η φύση της τσογλανονεολαίας. (αρχίσαμε τις μαλακίες απο το πρώτο entry απ’ότι βλέπετε)…

Το όνομα του παρόντος blogοτεμάχιου είναι ο τίτλος απο το αγαπημένο μου anime (το καταπληκτικό Ima, Soko ni iru Boku) . Αργότερα λέω να γράψω κανα – δύο φωνήεντα παραπάνω για αυτή την σειρά, μιας και αποτελει κατά την διεστραμμένη γνώμη μου ένα απο τα πιό βαθιά, δραματικά και έντονα κρυφά διαμάντια που έχει να μας προσφέρει η καταραμένη Japanimation.

Αυτά τα ολίγα απο μένα για μένα. (θα με διαβάζω τακτικά, I promise me)…Βουρ λοιπόν…